MeXX's PlaCe

Ik wil het uitleggen, maar krijg de woorden niet door mijn strot heen. Hoe goed ik normaal gesproken ben met woorden op papier zetten, zo beroerd ben ik als ik recht voor iemand sta. Woorden klinken dan ineens zo hol. Niets komt over zoals ik het daadwerkelijk bedoel. Hoe ik het graag zou willen verwoorden?

Ik ben bang. Nog beter, ik ben als de dood. Voor alles wat er op mijn pad komt. Ik ben bang om nooit goed genoeg te zijn en tegelijkertijd ineens wel de moeite waard te zijn. Al zolang als ik me herinneren kan moet ik vechten tegen vijanden. Waar deze vijanden vroeger echte mensen waren, ben ik het nu nog voornamelijk zelf. Het feit dat ik tegen mezelf vecht, brengt met zich mee dat ik nooit alleen kan winnen. Als ik win van mezelf, verlies ik tegelijkertijd ook.

Ik ben het gewend dat mensen weg lopen. Dat harten gebroken worden. Dat geluk op den duur weer overgaat. Dit alles betrek ik voornamelijk op mezelf. Anderen kunnen juist wel geluk vinden, en houden.

Het is chaos in mijn hoofd, 99% van de tijd. Deze chaos is niet altijd prettig, maar soms is het heerlijk om alles te overpeinzen. Ja, ik neem dingen soms veel te serieus. Ik sta stil bij alles wat er om me heen gebeurt. Dit kan er toe leiden dat ik me rot voel om iets kleins, wat nergens op slaat. Maar, het kan er ook toe leiden dat ik me ontzettend gelukkig voel om iets wat te verwaarlozen is. Om een knuffel. Een goed gesprek. Een lekker bakje senseo. 

Ik ben het gewend om te vechten, of dit nou nog realistisch is of niet. En het vechten mag dan wel zwaar zijn, maar het is te behappen om 1 enkele reden: ik weet dat ik ga winnen. Hoe onzeker ik ben over de weg naar de finish, des te zekerder ben ik over mijn doel. Ik ga het geluk weer vinden. De lat mag dan bij mij soms op onhaalbare hoogte hangen, ik weet in ieder geval hoe het voelt om te vallen. En wie valt, staat ook weer op. Wie weet hoe het voelt om te vallen, weet ook hoe het is om weer op de top van die heuvel uit te kijken. Die weet hoe het is om te genieten van alle hoge pieken waartussen de valkuilen zich bevonden.

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen maar zal proberen om het verhaal dat in mijn hoofd zit een beetje duidelijk te formuleren. Ik vind het raar dat mensen die je kent je vrienden of bv je kenissen zijn, dat de dingen die die mensen doen of zeggen dat dat met jou in verbinding staat. Ik al die tijd maar denken dat ik een mens op zich ben maar nee hoor. Personen uit mijn omgeving schijnen bij mij te horen. Dus dat betekent dat ik en die mensen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn ofzo ? Ik ben voor veel dingen verantwoordelijk maar dat zijn vooral de dingen en stomme dingen die ik zelf gedaan heb in mijn leven. Niet voor de acties van iemand anders. Nou dat is fijn dat ik dat weet want dat wil zeggen dat ik ook iedereen over 1 kam mag scheren in de toekomst. Heel fijn om te weten. Nu maakt het me eigenlijk niet zo heel veel uit want ik ben een stap verder ondertussen in mijn leven dus wat kan mij het eigenlijk nog schelen. Maar die vraag zat al een paar weken in mijn hoofd. En dom genoeg ga ik er nog over nadenken ook. Van de week werd ik weer eens wakker met een blauw oog en een kapot gezicht en toen ging ik toch eens even goed nadenken over dingen die mij dwars zitten. Ik kan niet praten met mensen. Ja ik praat met de mensen die ik vertrouw maar ik kan geen confrontaties aangaan met personen waar ik graag een woordje mee zou willen spreken. Dat is jammer (soms) Maar het beperkt mij in bepaalde zaken in mijn leven. Ineens werd ik een soort van wakker en ik dacht ik ben gek. Wat kan mij het eigenlijk schelen wat andere mensen denken of geloven over zaken die ze over mij horen!! Dat mijn vriendin of kennis een ..... is wil nog niet zeggen dat ik er ook 1 ben. Ik weet beter en als ik het nou maar weet en de mensen die me wel kennen. Het is zo gemakkelijk om een oordeel te vellen en met je mening klaar te staan. Nu gaat het om mij en om niemand anders. Ik hoef niet ziek te worden over zaken die mensen over mij vertellen of het nou wel of niet waar is. Ik moet leren om dingen naast me neer te leggen. Als mensen denken dat ik hopeloos verliefd op iemand ben of dat ik doorgedraaid ben door. Moeten die mensen dat maar lekker denken. Ja ik gaf om een persoon, houden van kwam ook nog dicht in de buurt voor mij althans maar mijn houden van is geloof ik anders dan het houden van van andere mensen. Ik hoef niet uit te leggen wat ik bedoel. Nu doe ik dat vaak toch en daar ga ik de fout in. Ik ben niet zoals de rest. Nu kan dat ook helemaal niet want iedereen is anders. Ik weet wel en dat is eigenlijk iets waar ik wel trots op ben...... Ik verschuil me niet achter iemand anders. Ik zeg mijn ding wel. Als ik het niet in je gezicht kan zeggen dan doe ik het wel via mail. Dus denk allemaal maar lekker wat je denken wil... IK WEET WEL BETER... Ik hou vreselijk veel van mijn dames en de mensen die mij dierbaar zijn op de 1 of andere manier en ook voor die mensen heb ik weer een verschillende manier van houden van. Ik weet wel dat ik een moeilijk mens ben dat hoeft een ander me niet te vertellen. Er zijn maar weinig mensen die mij echt snappen en ik ben blij dat die mensen er zijn voor MIJ... Ongeacht hun fouten en gebreken. Leer allemaal eens verder kijken dan je neus lang is zou ik bijna gaan zeggen.

Slaap lekker en een fijne nacht allemaal met een kusje van MIJ xxx

Het leven is niet altijd mooi. Niet altijd leuk of aangenaam. Het gaat er niet om of je leven vrij is van moeilijkheden. Het gaat er om of in jouw leven de mooie dingen opwegen tegen de mindere. Niemand leeft zijn leven vrij van pijn, problemen of ongeluk. Iedereen maakt op zijn of haar manier wel eens een vreselijke tijd door. Mensen die hun mate van geluk bepalen aan de hand van het uitblijven van problemen, zullen waarschijnlijk een groot deel van de tijd ongelukkig zijn.
Er zullen genoeg momenten van ongeluk zijn, ook nog in de toekomst. Je zal vast nog onderuit gaan, op je gezicht vallen en tranen met tuiten huilen. Maar zulke momenten zijn dragelijk als je weet dat de zon ook wel weer schijnen gaat. Zulke momenten zijn te verwerken als je voor ogen houdt dat je ook mooie momenten kent.
Dit is hoe ik het zie: weinig dingen in het leven zijn alleen maar mooi. Elk aspect kent zijn positieve en negatieve momenten. Maar zolang de positieve dingen nog opwegen tegen de negatieve, heb ik geen reden om te klagen. Vechtend door het leven gaan is geen uitputtingsslag zolang ik meer overwinningen tel dan nederlagen. En niet mijn hele leven hoeft mooi te zijn, als de som van alles uiteindelijk maar positief is.

Wat is de waarheid ? Jouw waarheid, mijn waarheid ? De waarheid is voor iedereen weer anders. Mensen beleven een verhaal op hun eigen wijze. Ik kan zoveel raad geven aan mensen als ik wil, maar of ze er iets mee doen is een 2e. Ik hoef me door niemand meer te laten vertellen wat ik wel of niet moet doen, als ik me daar niet goed bij voel. Mijn leven is mijn leven. Ik bepaal wat daarmee gebeurt en niemand anders. Die wijze les vertelde iemand mij een poosje geleden. Ik mag naar andere mensen luisteren, maar niemand gaat mij vertellen hoe ik mijn leven moet leven. Wijze woorden van een wijs persoon.  Weet je ..... Soms is het raar dat niet iedereen kan accepteren hoe andere mensen in elkaar steken. Ik dank god op mijn blote knietjes dat ik die les toch wel heb meegekregen. Dat maakt dat ik een stap verder ben. Nu jullie allemaal nog. Er mag dan van alles en nog wat mis met mij wezen. Alleen het feit al dat ik me er van bewust ben ben ik alweer 1 stap verder...

Vanavond heb ik iets meegemaakt wat ik niet snel zal vergeten. Mijn buurvrouw van een paar deuren verder heeft ook diabetes. En ze liep een beetje verdwaasd door de straat. Nu stuurde mijn buufvriendinnetje mij een sms-je of ik al naar buiten had gekeken. Nou ik zag wel het 1 en ander maar ja, wist ik veel. Nu ging ik toch maar even kijken en mijn buurvrouw van een paar deuren verder liep echt wel een beetje vaag rond te lopen. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen en samen met mijn buufvriendinnetje sms-te we nog ff verder. Maar het zat me toch niet helemaal lekker dus ik sms-ste dat ik toch maar even ging kijken. Ik zei tegen de buuf. Gaat het wel goed met je?? Nou toen wist ik eigenlijk al genoeg ik kreeg me daar toch een paar verdwaasde antwoorden. Ik vroeg aan d'r zit je te laag ? Nou dat zat ze niet hoor.. ( wel dus) Ik maar even naar binnen gelopen voor een blikje energie en gelijk 112 gebeld voor een ambulance. Ondertussen ik weer naar buiten en dat blikje energie proberen naar binnen te krijgen maar dat wilde ze niet en smeet het op straat. Toen ging het helemaal mis. Ze zakte achterover en lag helemaal out op de straat. Weer 112 gebeld dat ze nu echt op moesten schieten want het ging toch echt wel een beetje mis. Ze lag gewoon in coma op straat. Ik weet dat het niet mag maar mijn buufje Tamaar en ik lachte er maar een beetje om. stonden samen gekke grapjes te maken. Ik zei nog tegen d'r nou ik weet dat ik vreemd ben dan maar ik ga niet slapen op straat. Wat me wel opviel is dat het erg druk was spontaan op straat en weet je wat ik het ergste vond. Ze liep daar al een poosje en niemand die deed iets. Ze lieten d'r allemaal lekker gaan. Eigenlijk kan dat toch niet. Allemaal kwamen ze even kijken en iedereen heeft zijn mening klaar dan en ze moet beter voor zichzelf zorgen en weet ik wat ik allemaal niet te horen heb gekregen. Makkelijk zeggen voor mensen die niet ziek zijn! Dat vrouwtje dat lag daar een beetje dood te gaan en iedereen had commentaar maar niemand echt niemand deed iets. Nou dat is fijn. Lekker medeleven voor andere mensen denk ik dan. Nu weet ik wel wat ik moet doen maar ik zag ook een stukje van mezelf terug in dat vrouwtje. Ik wil ook niet eten en ik zit ook altijd te hoog. Ik kan ook boos worden en soms gedraag ik me net als een klein kind. Nu is het een beetje mis met mijn buurvrouw zal niet verder met details komen. Maar ze is niet helemaal zichzelf en ook de omstandigheden werken niet helemaal mee. We moesten nog 20 minuten wachten voor die ambulance er eindelijk was en toen zei ik tegen die medewerkers neem d'r maar mee want het is al weken mis. Om de haverklap staan er ambulances in de straat. Neem d'r mee voor observatie. Wij kunnen niet voor haar zorgen en ik maak me echt wel een beetje zorgen om die buurvrouw. Ze werd mee de wagen in genomen en ze gingen haar suiker even meten. Iets wat ik op dat moment niet voor elkaar kreeg want ze zat doodleuk ruzie met me te zoeken voor ze out was. Plus er komt nog eens bij ik weet wat ze heeft maar ook ik ben geen dokter. Laat de mensen die erin gespecialiseerd zijn dat maar doen. Die suiker was 1,6. dus ze kreeg een infuus. Langzaam aan kwam ze weer bij de mensen. Maar toch moest ze mee van mij. Eerder die dag was er namelijk ook al een ambulance voor haar opgeroepen dus ik dacht laat ze maar kijken naar d'r. Laat d'r maar een nachtje of desnoods 2 in een veilige omgeving zijn. Heel vreemd om nu eens een keer aan de andere zijde van de ambulance te staan maar al met al heel erg herkenbaar. Net of ik naar mezelf stond te kijken.